[Fic Onepiece]Like I'm Gonna Lose You (KidxLaw) Kid's Birthday

posted on 11 Jan 2016 18:25 by selina-de-endless in Onepiece

Fic Onepiece: Like I’m gonna lose you (KidxLaw) Kid’s Bday 2016

Paring : Kid X Law

Authors : เซรินะ , SDEndless (Twitter: SDEndless)

Warning : Yaoi PG

Genre : Drama

Summary : จักรวาลวันพีซ แทรกอยู่ในไทม์ไลน์จริงนั่นแหละน้า ส่วนชื่อ Like I'm Gonna Lose You มาจากเพลงของMeghan Trainor /เห็นเขาเพลงเราก็เพลงบ้าง

 

 --------------------

 

สัญชาตญาณคอยบอก

 

คราวหน้าเรายังคงได้เจอกันเหมือนเคย พูดคุยกัน แลกเหล้ากัน ถามสารทุกข์สุขดิบกันตามปกติ

 

 

ก็นึกอยู่แล้วว่าหันไปเลียขารัฐบาลโลกแบบนั้นแกคงไม่ตายห่าไปง่ายๆหรอก

 

ทำเป็นรู้ดี ฝูงหมากร่างๆอย่างแกก็หนังเหนียวใช้ได้นี่ ไอ้ฐานที่มั่นสุดแสนจะสะดุดตาพันนั้นไม่เห็นจะเข้าท่าเลยสักนิด ใครดูเขาก็รู้กันหมดล่ะว้า

 

 

แต่บางครั้งสัญชาตญาณก็ร้องเตือน

 

อาจไม่มีคราวหน้าให้เราได้พบกัน

 

 

 

 

            “ต้องไปแล้ว” แสงสีส้มทองขลิบขอบฟ้าลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่าน แทนสัญญาณบอกเวลาแม้ในห้องนั้นจะไม่มีนาฬิกาสักเรือนก็ตาม มือเรียวคว้าเสื้อแขนยาวของตัวเองขึ้นคลุมผิวสีแทนที่มีแต่ร่องรอยแสดงความเป็นเจ้าของตราอยู่เต็มไปหมด ทั้งยังรีบร้อนคว้ากางเกงและหมวกที่กระเด็นไปคนละทิศละทางขึ้นสวมอย่างรวบรัด แต่แล้วตอนที่เอื้อมมือไปหาหมวกนั่นเองที่เห็นสายตาคมดุของอีกคน “ทำไมทำหน้าแบบนั้น?”

 

            “แบบไหน?” ร่างสูงนอนเหยียดบนพื้นที่เตียงส่วนตัวของตัวเอง ท่าทีเหมือนไม่สนใจคนที่กำลังจะไปนั้นมันช่างน่าหมั่นไส้ ถ้าเป็นระยะแรกของการรู้จักกัน ทราฟาลก้า ลอว์ คงไม่ถามถึงความผิดปกติ แค่คว้าข้าวของส่วนตัวแล้วลุกออกมา

 

            แต่ไม่ใช่กับตอนที่ความสัมพันธ์ดำเนินลุ่มลึกจนหาทางกลับไม่เจอ

 

            “แบบที่เหมือนจะขอให้อยู่ต่ออีกคืน” ใบหน้าคมเฉี่ยวกระตุกยิ้มบางเบาหวังกวนประสาท ปกติแล้วเวลาทำเช่นนี้อีกฝ่ายมักกระฟัดกระเฟียดใส่จนเฉไฉลืมประเด็น ซึ่งมันทำให้เขาปลีกตัวง่ายขึ้น แต่ครั้งนี้อีกคนกลับเลือกเดินเกมแปลกออกไป

 

            "ถ้าพูดแล้วจะอยู่ต่อไหม?” นัยน์ตาสีเทาสบนัยน์ตาสีเพลิงที่มีแววจริงจังอยู่ในที คุณหมอแห่งฮาร์ทถึงกับหุบรอยยิ้ม ในใจพยายามหาเหตุผลของการรั้งตัวและภาวนาว่าอีกฝ่ายคงไม่ได้ล่วงรู้ถึงแผนการลับของตนหรอกนะ

 

 

วินาทีแรกที่กางธงและเริ่มต้นผจญภัย โจรสลัดทุกผู้ต่างรู้ดีว่านั่นหมายถึงความหักหาญไม่ยี่หระต่อความตาย

 

การจากกันต้องไม่หวังว่าจะได้พบกันใหม่

 

 

"ไม่เห็นแกเคยรั้งฉันเลยสักครั้ง แล้วทำไมครั้งนี้..." คิดลุกขึ้นพลางใช้แขนคว้าร่างโปร่งพลิกมานอนอยู่บนเตียงโดยมีเขาคร่อมทับอยู่ด้านบน ดวงตาไล่สำรวจใบหน้าที่เต็มไปด้วยคำถาม ร่างสูงใหญ่เลยกดจูบลงบนริมฝีปากแทนคำตอบ ลอว์ตอบรับสัมผัสนั้นอย่างเคยชิน แม้ว่ามันออกจะเผ็ดซ่านไปเสียหน่อยแต่มันคงช้าไปที่จะปฏิเสธว่าไม่ชอบมัน สัมผัสนั้นละออกไปอย่างเชื่องช้า คุณหมอโจรสลัดปรือเปลือกตาขึ้นมองการขอคำตอบจากดวงตาสีเพลิงแล้วถึงกับถอนหายใจ “คงไม่... อยู่ต่อไม่ได้จริงๆ”

 

            คิดพ่นลมหายใจหายใจหึเหมือนทุกทีที่เขาขัดใจ แต่ลอว์รู้ดีว่าปกติแล้วเจ้าตัวไม่ทำแค่นั้น นี่จึงทำให้เขาเริ่มระแวงไม่น้อย “10มกรา”

 

            “อะไรนะ?”

 

            “10มกรา... มาเจอกันอีกทีวันนั้น”

 

            10มกรา... อีก3เดือนหลังจากนี้สินะ แล้วที่สำคัญมันยัง...

 

            “อะไรทำให้แกเรียกร้องจากฉันขนาดนี้กัน?"

 

            คิดไม่ได้ให้เหตุผลว่าเขามีลางสังหรณ์ และลางสังหรณ์ของเขามักจะแม่นยำเสมอ ทุกครั้งที่จาก บอกไม่ได้ว่าครั้งหน้าจะได้พบกันอีกหรือไม่

 

 

            ‘ต้องไปแล้ว... ทำไมทำหน้าแบบนั้น?’

 

            ‘แบบไหน?’

 

            ไม่รู้สินะ ครึ่งหนึ่งในใจคิดว่าอย่างไรก็คงได้พบกัน คิดว่าคนตรงหน้าไม่มีทางหายไป

 

            ‘แบบที่เหมือนจะพูดว่าอยากให้อยู่ต่ออีกคืนน่ะสิ’

 

            ‘ถ้าพูด... แล้วจะอยู่ต่อไหม?’

 

            ครั้งนี้รู้สึกต่างออกไป

 

            เวลามอง ‘ฮาร์ท’ ที่ตราอยู่บนร่างกาย มองดวงตาที่แสนทุกข์ขม แม้แต่ฝ่ามือเรียวยาวก็ยังสัมผัสเขาเหมือนอาลัยอาวรณ์นักหนา

 

            แกกำลังจะไปที่ไหน?

 

            จะกลับมาอีกหรือเปล่า?

 

            ครั้งนี้ บอกไม่ได้เลย...

 

 

            “ไม่ว่าต่อจากนี้แกจะไปทำอะไร อยู่ที่ไหน ...ฉันก็แค่ต้องการหลักประกันเท่านั้น” ดวงตาคมดุมองสบแกมบังคับ มันยิ่งทำให้คนที่อยู่ใต้ร่างว้าวุ่นยิ่งขึ้น ในระยะที่ใกล้กันขนาดนี้แทบไม่มีทางที่จะปกปิดสีหน้าได้แนบเนียนอย่างเคย แต่คำขอของคิดแลกมาด้วยการที่เขาไม่ถามลอว์ถึงสิ่งที่ลอว์ไม่อยากให้รู้มากที่สุด

 

            “ฉันรับปากไม่ได้” ฝ่ามือเรียวบางดันไหล่กว้างออกให้พ้นทาง แต่คิดยังคงรั้งไว้ด้วยแรงที่มากกว่าเดิม

 

            “งั้นไม่ต้องไป”

 

            “ฉันนึกว่าแกจะเป็นคนที่เข้าใจอะไรง่ายกว่านี้เสียอีก… อุ๊บส์!” คนทำเป็นเย็นชาใส่ไม่มีโอกาสได้พูดต่อเมื่อริมฝีปากสีชาดตรงเข้าบทขยี้จนหมดโอกาสส่งเสียง ลอว์พยายามเบี่ยงหน้าเมื่อรู้สึกว่าจูบแกมบังคับนี้ทำเอาอากาศจะหมดลงในไม่ช้า คนจู่โจมจึงผละออกชั่วคราว แต่เจ็ดเทพโจรสลัดตัวร้ายไม่หยุดแค่นั้น “แก!... อุ๊บส์!”

 

            อีกแล้ว! ปัดโธ่!

 

            ลอว์เกลียดวิธีการเรียกร้องตรงไปตรงมาของคิด เพราะว่าเขาชอบมัน ชอบ... ราวกับว่ามันเป็นความฝันสวยงาม ไม่อาจทดแทนความเจ็บปวดจากอดีต แต่มันเป็นไม่กี่ที่ในตอนนี้ที่รู้สึกอุ่นสบาย

 

 

แต่การเรียกร้องให้ตื่นสายมันก็ให้ค่าเท่ากัน

 

ความจริงมักไล่ทันเสมอ

 

เพราะเป็นเช่นนั้นเขาถึงไม่เคยเปิดปากสัญญาชีวิตในวันพรุ่งนี้เลยสักครั้ง

 

 

            “กัปตันครับ...”

 

            “โทษทีที่สาย เตรียมการไปถึงไหนแล้ว”​ ลอว์กลับขึ้นเรือและทำทีว่ามันปกติ แต่การออกตัวก่อนนั้นทำเอาลูกเรือลอบยักไหล่ให้กันพลางส่งสายตาราวกับจะบอกว่าพวกเขายังไม่ทันพูดอะไรเลยนะ

 

            “ล็อคตำแหน่งของพังค์ฮาซาร์ดแล้วครับ แต่ว่า...”

 

            “อะไร?”

 

            “แน่ใจแล้วเหรอครับ เรื่องจะลุยคนเดียวน่ะ”

 

            นัยน์ตาสีเทาไหววูบชั่วขณะ แต่สุดท้ายมันก็กลับมามั่นคงแน่วแน่เหมือนตอนที่ผละออกจากฝันดีที่ ยูสทัส กัปตัน คิด มอบให้ “ฉันตัดสินใจไปแล้ว”

 

            วางแผนอย่างดีแต่ก็ไม่มีหลักประกันอะไรว่าสุดท้ายเขาจะไม่ตาย ลอว์มองไกลกว่าแผนที่พังค์ฮาซาร์ด และถ้าเป็นไปได้ด้วยดี ทุกอย่างคงจบลงทันวันที่ 10 มกรา แต่ว่าจบในแบบที่อยู่หรือตายเขาเองก็มอบหลักประกันให้ไม่ได้

 

            เขาให้อะไรกัปตันคิดไม่ได้สักอย่าง

 

            อย่างน้อยจูบเขาให้นานกว่านี้ก็ดี

 

            ...ถ้ามีโอกาสอีกครั้งต้องไถ่โทษซะแล้ว

 

 

            “หน้าไปโดนอะไรมา” คิลเลอร์ทักขณะกัปตันตัวดีได้ฤกษ์โผล่ออกจากห้องเสียที ลูกเรือทั้งหลายชินกับสถานกาณ์นี้เสียแล้วเลยไม่มีใครขัดอะไรถ้าช่วงหนึ่งในรอบหลายๆเดือนกัปตันของเขาจะทำตัวเหมือนหายสาบสูญไปจากเรือก็ตาม คราวนี้มีที่แปลกอย่างเดียว ตรงที่ว่าเจ้าตัวดูไม่แฮปปี้เอาเสียเลย

 

            “โดนชก”

 

            “โอ้...” คิลเลอร์ลากเสียงยาวเหมือนจะเข้าใจ “บอกแล้วว่าอย่าขืนใจคุณหมอ”

 

            “เปล่าโว้ย!!! ไม่ตลกนะไอ้หอกหักนี่!” คิดโวยวายเสียงดังใส่ คิลเลอร์ถึงได้ยักไหล่แบบขอไปที

 

            “แล้วเกิดอะไรขึ้น”

 

            ฝ่ายกัปตันหน้ามุ่ย อยากจะปรามว่าอย่ามายุ่ง แต่เขายุ่งยากใจเกินกว่าจะรับมือคนเดียว อีกอย่าง คิลเลอร์มักมีคำแนะนำดีๆเสมอ คิดพ่นลมหายใจแรงๆเหมือนขัดใจหนัก “ไปเรียกร้องมันมากเกินไป มันเลยชกแล้วก็หนีไปน่ะสิ”

 

            เขาคิดผิดที่ไปใช้วิธีนั้นแล้วคิดว่ามันจะใจอ่อนยอมอยู่ต่อโดยดี ดันกลายเป็นว่าโดนเสยยอดหน้าแล้วชิ่งหนีไปแทนเสียนี่ ยอมรับว่าหัวเสียไม่น้อยแต่หลังจากอาบน้ำให้หัวเย็นลงแล้วเขาก็กลับมาคิดไม่ตกเหมือนเดิม

 

            “ไม่ใช่ว่าถ้าเป็นนายนายก็ไม่ตอบเขาหรอกหรือ”

 

            คิดรู้ความหมายนั้นดี โจรสลัดจะไม่หยุดผจญภัย เขาเป็นคนนิยามมันเอง ทราฟาลก้า ลอว์เข้าใจเรื่องนั้น ยอมรับมันอย่างชอบพอซึ่งเมื่อถึงเวลามันกลับกลายเป็นเรื่องที่โหดร้ายไปเสียอย่างนั้น

 

            ตอนที่รู้สึกอะไรขึ้นมา ใช่ว่าจะหวังให้มันจบอย่างมีความสุข

 

            “...ไม่รู้ว่ะ”

 

            แต่เขาโลภ อยากความรู้สึกนี้ยังยืนยาวไปอีกนานแสนนาน

 

            คราวหน้าคงต้องพูดกับมันดีๆ จะได้เข้าใจตรงกันซะที

 

 

            7 มกราคม

 

            แบบนี้... ท่าจะไปไม่ทันซะแล้วล่ะมั้ง

 

            ลอว์แค่นยิ้มอย่างสมเพช เขาติดอยู่ในกรงที่พังค์ฮาซาร์ด และที่แย่กว่านั้นคือยังไม่ได้หัวใจคืนมาจากซีซาร์ และที่แย่ที่สุดคือ ยูสทัส กัปตัน คิด กำลังดูอยู่จากสายตรงของซีซาร์ต่อถึงผู้ซื้ออาวุธทั้งหลายในโลกมืด

 

            ป่านนี้เจ้าตัวคงจะหัวฟัดหัวเหวี่ยงน่าดู

 

            ขอโทษ... ฉันคงไปสายหน่อยนะ

 

 

            มันบอกมาก่อนหน้านี้แล้วว่าไม่สัญญา ขนาดบังคับขนาดนั้นก็ยังไม่ยอมเพราะมีแผนแบบนี้เองสินะ!

 

            คิดระเบิดกลางที่ประชุมพันธมิตรมาแล้วรอบหนึ่ง รอบนั้นเขาโดนทั้งอาพูทั้งโฮคิ้นส์ทั้งคิลเลอร์เข้ารุมเพื่อหยุดการทำลายล้างอย่างขาดสติ ผลคือเขาถูกทำให้สลบไปโดยไม่รู้ตัว แต่อย่างว่า เขามันดื้อดึง แม้แต่ในฝันที่สติลอยไปไกล ตัวเขายังคงวิ่งตามแผ่นหลังของมัน

 

            แผ่นหลัง... ที่ไม่มีโครงของแขนขวา...

 

            เฮือก!

 

            ร่างใหญ่ลุกพรวดสะบัดผ้าห่มทิ้งไปอีกทาง ยินเสียงหอบหายใจดังก้องในห้องพักส่วนตัว มันเงียบสงบจนรู้สึกอ้างว้าง นอกหน้าต่างสว่างไสวไปด้วยแสงจันทร์จากคืนจันทร์เต็มดวง นั่นบ่งบอกได้ไม่ยากว่าวันนี้เป็นวันอะไร สายลมอ่อนๆพัดผ่าน รอบตัวไม่มีการเปลี่ยนแปลง ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดเคลื่อนไหว ไม่ว่าจะใต้แสงหรือในเงา ความคาดหวังของกัปตันผมเพลิงค่อยๆจางหายไปพร้อมกับยกแขนข้างเดียวนั้นขึ้นแนบหน้าผาก

 

            ไม่มาจนได้

 

            เมฆเคลื่อนบดบังดวงจันทร์ ถ้าหากมองนาฬิกาจะพบว่าเข้าสู่วันใหม่ในที่สุด

 

            11 มกราคม

 

 

            25 มีนาคม

 

            ROOM!

 

            แล้วฉัน... ก็ไม่ได้ให้แกแม้แต่ชีวิต

 

            “พวกเราอยู่ใน ROOM แล้ว ถึงมันจะกลืนกินพลังชีวิตของฉัน... แต่ฉันได้คงสภาพของ ROOM นี้ไว้มาโดยตลอดแบบที่พวกแกมองไม่เห็น!!!

 

            ลอว์รู้ว่าการกาง ROOM ที่ใหญ่ขนาดนี้ ถ้าไม่ชนะก็ไม่เหลือทางรอดแล้ว เขาแทบไม่เหลือแรง แถมบนทองฟ้าก็มีแต่กรงนก ทุ่มเททุกอย่างเพื่อโคนจักรพรรดิแห่งความชั่วร้าย พยายามจะแก้แค้น พยายามจะเป็นอิสระ แต่สุดท้ายสิ่งที่เขาได้เห็นก็มีแต่ความตายที่คืบคลานเข้ามาหาเท่านั้น

 

            นี่... ดีแล้วใช่ไหมที่วันนั้นฉันไม่สัญญา

 

            “เดี๋ยวครั้งนี้ฉันจะทำให้แกตายจริงๆเอง!!!

 

            “โธ่เว้ย!!!

 

            แต่ไม่สัญญาไม่ได้หมายความว่าฉันไม่ได้อยากกลับไปเสียหน่อย

 

            ไม่เอา... อย่าโกรธกันสิ ...ยกโทษให้ด้วยที่เป็นคนแบบนี้ ...ยกโทษให้ด้วยที่เลือกความรับผิดชอบมากกว่าแก

 

            ...ยกโทษให้ด้วย

 

 

            10 เมษายน

 

            ห้องนี้รกขึ้นเรื่อยๆเพราะหนังสือพิมพ์ทุกฉบับตั้งแต่วันที่10 มกราคม ยังดีที่ยังหามันเจอ แต่ดูท่าว่าสถานการณ์ทางนั้นคงลำบากไม่น้อย สงครามที่เดรสโรซ่าถูกปิดข่าวเงียบโดยฝ่ายรัฐบาล คงเพราะอีกฝ่ายเป็นเจ็ดเทพโจรสลัดรัฐบาลถึงไม่คิดแพร่งพรายความชั่วช้าของมันออกไป ไม่งั้นคงมีคำถามขุดคุ้ยตามมาเป็นพรวนแน่ๆ แต่พันธมิตรของเขามีสายข่าวที่น่าเชื่อถือ มันจึงไม่เหลือบ่ากว่าแรงที่จะรับรู้ความจริงที่ลึกกว่าคนทั่วไป กระนั้นก็น่าโมโหที่ต่อให้มีสายข่าวลึกอย่างไรก็ไม่อาจรู้ได้ว่าคนบนเกาะนั้นอยู่หรือว่าตายไปแล้ว

 

            ร่างสูงใหญ่ถอดเสื้อคลุมออกพาดไว้ที่เก้าอี้ก่อนย้ายตัวเองมาทิ้งลงบนโซฟาแทน ในห้องๆเดิมที่แสนเงียบสงบ เขาเฝ้ารอใครบางคนอย่างหมดหวังลงเรื่อยๆ “แกน่าจะสัญญา... ต่อให้มันเป็นคำโกหกก็เถอะ”

 

            สายลมพัดวูบเข้ามา เรี่ยผิวขาวเต็มไปด้วยร่องรอยแผลเก่าจากสนามรบ เย็นสบายและเริงร่า ก่อนทั้งตัวจะรู้สึกหนักและอุ่นขึ้นจากสิ่งที่มากับสายลม

 

            ก๊อก! ก๊อก!

 

            “คิด มีข่าวเกี่ยวกับเดรสโรซ่า” คิลเลอร์เคาะห้อง ในขณะที่เจ้าของห้องอยู่ในอาการที่ตอบกลับลำบาก ผู้ส่งข่าวที่อยู่หน้าประตูออกจะแปลกใจกับการตอบรับช้าไม่เหมือนทุกที “คิด?”

 

            “รู้แล้ว... ขออยู่คนเดียว”

 

            “เป็นอะไรรึเปล่า?”

 

            “ไม่... ไม่เป็นไรคิลเลอร์”

 

            เสียงฝีเท้าของคิลเลอร์จากไประหว่างที่ลมหายใจอุ่นเรี่ยใบหูของคนที่ถือวิสาสะโผล่มาอยู่บนตักเขาพร้อมกับสวมกอดแน่นไม่ทันให้เขาได้ตั้งตัว เสียงทุ้มเอ่ยแผ่วเบา “ไม่ได้อยู่คนเดียวซะหน่อย ใช่ไหม? คุณยูสทัส”

 

            “หุบปากไปเลย แกจะทำฉันวุ่นวายมากเกินไปแล้วนะ ทราฟาลก้า”

 

            อ้อมกอดคลายลง เจ้าของชื่อผละออกเพื่อมองดวงตาคมดุปนโกรธ แต่มือไม้เหมือนไม่รู้จะทำอย่างไรระหว่างเขย่าคอเขาหรือสวมกอดกลับ เด็กน้อยตัวโตที่ว้าวุ่นสับสนดูกร้านขึ้นอีกหน่อยหลังจากที่เจอกันล่าสุด ลอว์มองสบตาด้วยแววตาอ่อนโยนปนสำนึกผิด มือเรียวลูบไล้โครงหน้าคมเข้มอย่างคิดถึง

 

            “ขอโทษที่มาสาย”

 

            คำนั้นทำให้คิดเย็นลง ดวงตาไล้สำรวจร่างกายที่มีแต่แผลเต็มตัวกลับ แม้แต่มือที่กำลังลูบไล้ก็อ่อนเพลียเสียเต็มแรง สภาพแบบนี้หนักหนากว่าที่เขาจะจินตนาการจากข่าวที่หามาได้ไปมาก ยิ่งเห็นความเดือดดาลยิ่งพุ่งสูงขึ้นจนตัวสั่น แต่สุดท้ายเขาก็เลือกดึงคุณหมอแห่งฮาร์ทเข้ามากอดพลางอิงหน้าผากลงกับร่องไหล่บาง ถอนหายใจหลายเฮือกอย่างหวังปัดเป่าความไม่ชอบใจในใจทิ้ง “สายไปสามเดือน คิดว่ายกโทษให้ง่ายๆเรอะ! อย่ามาตลกนะโว้ย!”

 

            ลอว์พอเข้าใจ เขาไม่พูด ได้แต่กอดกลับอย่างเจ็บปวด

 

            “ฉันนึกว่าแกจะไม่กลับมาอีกแล้ว”

            “...ไม่ได้หรอก”

 

            “...”

 

            “ตั้งแต่วันที่มันเริ่มจนถึงวันที่จบ ฉันฝันถึงวันที่10 มกรา... หากฉันมาได้... หากฉันแก้ไขมันได้” ไหล่บางสั่นเทิ้มจนรู้สึกได้ “ฉันอยากกอดแกอีกครั้งเหมือนกับตอนนี้” เขายื้อชีวิตจนถึงวันนี้เพราะสิ่งที่ ยูสทัส คิด บังคับให้สัญญาวันนั้น ต่อให้เขาไม่ได้พูดออกไปแต่มันก็ติดอยู่ในห้วงคำนึงไม่เคยเสื่อมคลาย ใจที่เตรียมไว้แล้วสุดท้ายก็หวั่นไหวเพราะเขาคนเดียว

 

            “พอแล้ว ไม่ต้องพูด…”

 

            เขากลัวการสัญญา ในขณะเดียวกันเขาก็อยากทำตามสัญญา

 

            อีกคนกลัวการจากกัน แต่ก็รู้ดีอยู่แก่ใจว่าเราไม่มีทางอยู่กันไปตราบนิจนิรันดร์

 

            ลอว์เงียบลง ชั่วขณะแรกเขาเตรียมใจว่าจะถูกผลักออก แต่กลับตรงกันข้าม อ้อมแขนนั้นแน่นยิ่งขึ้นขณะที่เขาได้ยินเสียงกระท่อนกระแท่นลอดไรฟันสั่นเครือ คำนั้นทำให้หัวใจลอว์ร้าวสลาย

 

            ‘ขอบคุณพระเจ้า... ขอบคุณพระเจ้า... ขอบคุณพระเจ้า...’

 

 

            เป็นของขวัญที่ดีที่สุด แม้จะช้าไปสามเดือน แต่มันมีความหมายสำหรับ ยูสทัส กัปตัน คิด เหลือเกิน

 

            “จะไปแล้วเหรอ” เขาทักเมื่ออีกคนลุกจากเตียง พลางหันไปคว้าเสื้อผ้ามาสวม มันช่างเป็นภาพที่คุ้นตา แต่คราวนี้ไม่รู้สึกว่าตะขิดตะขวงแต่อย่างใด คนกำลังจะจากไปหันกลับมายิ้มบาง

 

            “อืม” ลอว์ก้มลงทาบริมฝีปากลงกับหน้าผากยับย่นด้วยรอยขมวดคิ้ว “แกจะขอให้สัญญาอีกก็ได้”

 

            “คราวที่แล้วยังไม่กล้าเลย”

 

            “คราวนี้ไม่ตาย”

 

            “…”

 

            “จะไม่ตายแน่ๆ”

 

            คิดเหยียดยิ้ม แขนขวาที่เหลืออยู่โน้มหลังคออีกคนให้ย้ายริมฝีปากจากหน้าผากมาเป็นบนปากแทน คราวนี้ในรสซาบซ่านปนหวานละมุนอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

 

            “ฉันไม่รอ แต่แกคงรู้ว่าจะตามหาฉันได้ที่ไหน”

 

            “หึ แกเองก็อย่าชิงตายไปก่อนล่ะ”

 

            “คนที่จะเป็นเจ้าแห่งโจรสลัดไม่ตายง่ายๆหรอกเฟ้ย”

 

            “แกเนี่ยน้า… ให้มันได้อย่างนี้สิ”

 

 

            ทราฟาลก้า ลอว์ จากไป แต่คราวนี้คิดแช่มชื่นกว่าการจากกันครั้งที่แล้วเยอะ เขาสามารถสัมผัสมันโดยไม่เห็นร่องรอยของความเศร้า ไม่เห็นหน้าตาเหมือนจะร้องไห้หรือหมดอาลัยตายอยากอีกต่อไป อาจเปลี่ยนไปและไม่เหมือนเดิมแต่คิดกลับชอบมันมากขึ้น

 

            ครั้งหน้าที่พบกันเขาจะลองขอให้มันอยู่ต่อ บางทีมันอาจจะยอม

 

            โครม!!!

 

            “ดูเหมือนจะมีบางอย่างตกลงมาจากฟ้า!... นี่เป็นรูปร่างของมนุษย์ไม่ผิดแน่ครับ!

 

 

ทุกครั้งที่สัญชาตญาณร้องเตือน

 

เขาน่าจะรู้ว่าสัญชาตญาณของเขาถูกเสมอ

 

 

            “ปัดโธ่เว้ย! รีบๆเข้าเซ่โจ๊กเกอร์! รีบเตรียมทุกอย่างให้พร้อมสำหรับศึกสุดท้ายของพวกเรา ไอ้โลกที่จืดชืดนี่ไม่มีค่าพอที่จะเก็บเอาไว้! ถึงเวลาที่จะเริ่มสงครามที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่โลกไม่เคยเห็นมาก่อนแล้ว!!!

 

            บางทีแกอาจพูดถูก... ฉันเพิ่งเข้าใจว่าทำไมแกถึงไม่อยากให้สัญญา

 

            ถ้าหากคนใดคนหนึ่งตายไป อีกคนจะได้อยู่โดยไม่ต้องรอ ...ใช่ไหม?

 

 

 

 

 

ฉันน่าจะทำมันให้เหมือนวันสุดท้ายที่เราจะได้เจอกัน

 

ทำไมฉันไม่จูบแกให้นานกว่านี้กันนะ

 

ทำไมฉันไม่... บอกว่าฉันรักแกแค่ไหน

 

อา... ขอโทษ... ยกโทษให้ด้วย

 

 

 

 

 

--------------------

Fin.

 

Happy Birthday! Cap! เขามากันอย่างใสๆเราก็หักมาดราม่า ช่วยไม่ได้ ต้องโทษอาจารย์โอดะอ่ะนะที่ทำแบบนั้นกับกัปตัน ให้เจอไคโดเรอะ! โอ้โห นี่เชียร์กัปตันมากยังคิดว่ากัปตันรอดยากเลยบอกตามตรง

 

สำหรับ Like I'm gonna Lose You ในที่นี้เป็นเหมือนความเสียดายของทั้งหมอและกัปตันเวลารู้สึกว่าจะตายจริงๆ ต่อให้เตรียมใจไว้แล้วแต่ดันคิดถึงอีกคน มันเป็นสิ่งที่ควรตัดให้ขาดก็จริงสำหรับคนเป็นโจรสลัด แต่หมอก็มาหักมุมตอนกลับมาหากัปตันว่า จริงๆแล้วเตรียมใจแล้ว แต่เพราะมีกัปตันอยู่ในใจถึงได้ดิ้นรนกลับมา ในขณะที่โดนตบกลับอีกทีว่า จริงๆแล้วมันเป็นไปได้ยาก กัปตันเองนั่นแหละที่ควรรู้ว่าการเป็นฝ่ายดิ้นรนมีชีวิตไม่ได้ง่ายเลย

 

อีกพ้อยต์นึงคือสัญชาตญาณของกัปตันที่บอกว่ากลัวไม่เจอกันอีก ตอนแรกคือคิดว่าลอว์จะเข้าศึกเดรสโรซ่าแล้วไม่รอดกลับมาเลยขอให้สัญญา แต่กัปตันลืมไปว่าไม่ได้มีแค่ลอว์ที่จะตาย เขาเองก็สามารถจากไปวันใดวันหนึ่งเช่นกัน และเขาก็ไม่คิดว่าคนที่เป็นฝ่ายผิดสัญญาดันเป็นตัวเขาเสียเอง

 

จบโซนอธิบาย ขอบคุณที่ติดตามค่ะ รักนะกัปตัน คราวหน้าถ้ามาเข้าฝันขอพล็อตที่ซอฟต์ๆกว่านี้หน่อยเถอะ คนอ่านเขาขายไตกันหมดแล้ว

Comment

Comment:

Tweet

ชอบมากกกก

เดี๋ยวนี้หาฟิค คิดลอว์อ่านยากแล้วว

เศร้าๆ ฮืออออ

#3 By *-* (171.5.40.208) on 2016-03-11 20:09

หวานปนเศร้า แต่เราก็ชอบนะ laughing

 

#2 By BluePowder on 2016-01-15 20:57

ช.. ชอบ... /สั่ล
ชอบเพลงนี้มากค่ะ เห็นชื่อเรื่องแล้วในหัวจินตนาการว่ามันออกมามุ้งมิ้งหวานๆ แน่ๆ........../ช็อคตาย

ฮือออ ชอบมากเลยค่ะะ เป็นกลิ่นดราม่าจางๆ ที่อ่านแล้วรู้สึกเฮิร์ทมาก เข้าใจเลยว่าไอความรู้สึกแบบถ้าจากกันคราวนี้จะได้เจอกันอีกหรือเปล่าก็ไม่รู้มันเจ็บปวดขนาดไหน แต่ไอครั้นจะรั้งไว้ไม่ให้ไปมันก็ไม่ได้ cry

อ่านถึงประโยคสุดท้ายที่กัปตันบอก "อา... ขอโทษ... ยกโทษให้ด้วย..." คือรู้สึกจุกมาก เป็นประโยคสั้นๆ ที่อ่านแล้วอยากร้องไห้ ทำไมเราสัมผัสได้ถึงความกลัวจากมนุษย์บ้าบิ่นคนนี้ก็ไม่รู้ สะเทือนใจแรงมาก cry

ล่ะพอคิดว่าหมอก็คงกระวนกระวายแบบเดียวกัน โอ๊ยย นี่มันลูปแห่งหายนะชัดๆ!!

ชอบมากค่ะ ชอบฟิคพี่เซตรงที่ว่าสามารถแงะเนื้อเรื่องออกมาตีความได้ เง๊ยย ทำไมเราทำไม่ได้นะ 55555 /ร้องไห้แรง

จะติดตามต่อไปนะคะ อ๊ากกกกก ขอหลบไปสครีมแรงๆ ขอบคุณสำหรับฟิคค่ะ

 

#1 By Satsuki D. Miiz on 2016-01-12 14:08