[AUFic onepiece] lluvia KidXlaw (12/12) END.

posted on 04 Jan 2016 22:34 by selina-de-endless in Onepiece

AUFic Onepiece : lluvia

Paring : Kid X Law (Fem)

Authors : เซรินะ , SDEndless (Twitter: SDEndless)

Warning : Normal PG ใสๆ กุ๊งกิ๊งๆ

Summary : หมอสาวคนสวยกับเด็กน้อยคนเดิม เอาจริง ไม่มีใครเคยบอกว่าวันที่ฝนตก แรงดึงดูดมันจะเยอะขนาดนี้ *-*

 

ตอนที่แล้ว

 

-----------------------------

 

 

        

I need to tell you something.

I…

 

            ใครๆก็อยากรู้กันทั้งนั้นว่าคนที่เราชอบจะชอบเราตอบไหม

 

            เพราะว่าไม่มีใครอยากอกหัก ก็เลยทำทุกวิถีทางเพื่อป้องกันความเจ็บปวดจากมัน

 

 

            วันอาทิตย์ ร้านเบอร์เกอร์

 

            “พวกนายนี่ไม่รู้จักเข็ดจักหลาบจริงๆเลยนะ” คุณหมอสาวที่วันนี้ไม่ได้ทำหน้าที่คุณหมอเหมือนทุกทีเท้าคางลงกับโต๊ะพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ ลูฟี่และเอสนั่งหน้าสลอนอยู่ฝั่งตรงข้ามกำลังสนใจอาหารชุดใหญ่ที่สั่งมาไม่บันยะบันยัง ในขณะที่ของเธอมีแค่เฟรนช์ฟรายกับโค้กแค่สองอย่าง

 

            มันรู้ว่าเธอเกลียดขนมปังแต่ดันเสือกพามาร้านเบอร์เกอร์เนี่ยนะ น่าต่อยให้หน้าหงายจริงๆ

 

            “อ๋อ! เรื่องมิงโก้อ่ะนะ ฉันรู้น่าว่าโทราโอะจะซวยไปด้วย เพราะงั้นก็ปิดเป็นความลับซะสิ หมอนั่นจะได้ไม่มายุ่ง”

 

            “นั่นสิ ธรรมเนียมต้องเป็นธรรมเนียมต่อไป” เอสหยักหน้าสนับสนุน

 

            พูดง่ายทำยากน่ะสิ!

 

            ลอว์นวดขมับอย่างวิตก ยิ่งดอฟฟี่รู้เรื่องแล้วยิ่งน่าเป็นห่วง แต่เพราะเธอทำข้อตกลงกับดอฟฟี่ไว้แล้ว ก็หวังว่าดอฟฟี่จะเปิดใจให้ซักนิด

 

            โอ้โห ดูเป็นไปได้ตายชัก

 

            “ว่าแต่เธอเถอะ ได้ข่าวไปเดตกับยูสทัส คิดนี่” เอสหรี่ตาเปรยเข้าประเด็น ลอว์สะอึก

 

            “ไปรู้เรื่องมาจากไหน”

 

            “แช็กกี้บอก”

 

            ถ้าแช็กกี้บอก ป่านนี้คงรู้กันทั้งบางแล้ว

 

            “แล้วตกลงเป็นแฟนกันสินะ?”

 

            “ยัง”

 

            เอสยิ้มบางๆกึ่งระอา ทั้งๆที่ในใจสบถแรงๆว่า ‘วะ มันจะรอเซ็นโงคุมาตัดริบบิ้นรึไงกันคู่นี้!’ ซึ่งนั่นก็เป็นแค่คำพูดในใจ ความเป็นจริงแล้วเขาต้องพยายามทำใจเย็นๆแล้วพูดประโยคเตือนกลายๆ

 

            "แต่ทำตัวเหมือนไม่ใช่นะ"

 

            “เรื่องนั้นก็รู้ตัวอยู่หรอก” ลอว์สารภาพตามตรง

 

            “งั้นถามใหม่ ชอบ ยูสทัส คิด รึเปล่า” เป็นอีกครั้งที่ลอว์หยุดกินอาหารอันน้อยนิดในส่วนของตัวเอง ดวงตาสีเทาเสหลบอย่างไม่มั่นคงเช่นเคย อันที่จริงมันสังเกตได้ไม่ยาก ถ้าเป็นเรื่องของเด็กหนุ่มผมแดงคนนั้นทีไร เธอรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองทุกที ซึ่งมันเป็นปฏิกิริยาที่ตอบคำถามของเอสได้ดีเสียยิ่งกว่าพูดออกมาเสียอีก

 

            “ไม่ชอบได้ยังไง”

 

            “…”

 

            “ก็คุยกันมาตั้งขนาดนี้ จะให้ไม่ชอบเลยน่ะ ทำได้ด้วยเหรอ”

 

 

            “ชอบ ยูสทัส คิด รึเปล่า”

 

            โอเค... คำถามนี้มันทำให้เธอเริ่มคิดแล้วว่าถ้ามีเธอมีแฟน อะไรในชีวิตเธอจะเปลี่ยนไปบ้าง

 

            “ป่วยเหรอน้องสาว?” ลำแขนใหญ่โตพาดกดลงมาบนไหล่ไม่ยั้งน้ำหนักตัว ลอว์ยันเท้าค้ำน้ำหนักสุดความสามารถแล้ววกมือไปตีแขนพี่ชายตัวใหญ่ที่ทำตัวไม่สมกับอายุอยู่ร่ำไป

 

            “เปล่า”

 

            “งั้นเลิกขมวดคิ้วสิ เห็นแล้วเมื่อยแทนคิ้วบางๆของเธอจริงๆ”

 

            “ด่าอย่างนี้จะหาเรื่องกันใช่ไหม?” เส้นเลือดข้างขมับปูดโปน ลอว์แผ่รังสีอำมหิตใส่จนแขนใหญ่ต้องยอมถอนออกไป

 

            “หึๆ ล้อเล่นหรอก”

 

            อะไรจะเปลี่ยนไป? ก่อนอื่นเลย เธอว่าเธอพอเดาได้ว่าใครจะมีปัญหา

 

            “ดอฟฟี่”

 

            “จ๋าจ้ะ”

 

            “ตอนมีแฟนนี่มันยุ่งยากไหม ต้องคอยเอาใจรึเปล่า”

 

            พี่ชายสูทชมพูออกจะงงในคำถาม น้องสาวของเขาอายุก็ไม่น้อย เลยวัยรุ่นมาก็นานโข แต่ไม่เคยถามเรื่องแบบนี้เลยสักครั้ง ไม่รู้ว่าไม่มีเหตุให้ถาม หรือเพราะก่อนหน้านี้ไม่อยากถามเขากันแน่ ซึ่งถ้าเป็นอย่างหลังเขาก็ยินดีที่จะตอบน้องสาวล่ะนะ “ยุ่งขึ้นสิบเท่า ส่วนไอ้เอาใจน่ะก็ต้องเอาใจอยู่แล้ว แฟนฉันชอบแบบนั้นนี่นาเธอก็รู้”

 

            “ฟังดูลำบาก”

 

            “ผิดแล้ว ไม่ลำบากเลยต่างหาก” ดอฟฟี่ฉีกยิ้มกว้างอวดฟันครบทุกซี่ ใบหน้าที่เหมือนกับทุกครั้งที่เขาเริ่มกวนประสาทใครสักคน แต่คราวนี้มันกลับไม่เหมือนกัน ไม่ว่าดวงตาหลังแว่นกันแดดจะสะท้อนอะไรอยู่ ลอว์บอกได้คำเดียวว่าดอฟฟี่กำลังมีความสุขกับเรื่องที่พูดถึง “ยังไงก็คิดถึงเขาตลอดเวลาใช่ไหมล่ะ ถ้าคิดถึงแล้วไม่ได้ดูแลสิ อันนั้นน่ะเรียกว่าลำบาก”

 

            “…”

 

            “…”

 

            “...ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพี่ชายของฉันเป็นคนโรแมนติกกับเขาด้วย นึกว่าในหัวมีแต่เรื่อง18+ซะอีก”

 

            “แรง” ดอฟฟี่หดรอยยิ้มเหยหน้าทันที “ว่าแต่ว่าทำไมจู่ๆถึงถามเรื่องนี้ขึ้นมาล่ะ?”

 

            ศัลยแพทย์สาวชะงัก เธอชั่งใจเล็กน้อยก่อนอ้อมแอ้มตอบ “ถ้าฉันมีแฟนดอฟฟี่จะว่ายังไง?”

 

            “…”

 

            “…”

 

            “…”

 

            “…”

 

            “มันเป็นใคร!? ฉันจะไปเจี๋ยนมัน!!!”

 

 

            ช่วงใกล้เทศกาลคริสต์มาสก็งานเยอะแบบนี้ ถึงทุกปีคลีนิกฮาร์ทจะเปิดทำการตลอดไม่เว้นวันหยุด แต่ก็ต้องปิดทำการไวกว่าทุกวันเนื่องจากเจ้าของคลีนิกต้องเผชิญการรบเร้าอย่างบ้าคลั่งจากคนหลายกลุ่มทันที

 

            “หมอคร้าบ~ ปีนี้เป็นคืนวันที่23แล้วกันนะคร้าบ ยังว่างอยู่ใช่ไหมครับ?” ชาจิและเพนกวินพยายามนัดกินเลี้ยงสำหรับคนในคลีนิกฮาร์ท ทุกปีพวกเขาจะจองวันก่อนวันอีฟเพราะคนที่จ้องจะนัดหมอลอว์อีกสองรายใหญ่นั้นอยากจะนัดหมอในวันอีฟไม่ก็วันคริสต์มาสเสียเหลือเกิน มันเลยเหลือบ่ากว่าแรงเป็นอย่างมากที่จะแย่งเอาวันที่ดีที่สุดมาฉลองกันทั้งคลีนิก แต่มันก็มีบางทีที่สองรายใหญ่นั้นมีนัดอื่นจนต้องขอวันที่23แทนเลยต้องถามเผื่อฟลุคไว้ก่อน

 

            “ได้สิ ที่ไหนล่ะ”

 

            “เอาเป็นร้านในเมืองแล้วกันนะครับ ผมรู้จักร้านเปิดดึกอยู่ร้านนึง ราคาไม่แพงด้วย” ชาจิชูนิ้วประกอบแล้วบอกเวลาเปิด-ปิดของร้าน ลอว์จึงหันไปเขียนตารางเวลานัดบนปฏิทิน

 

            23 ธันวา

 

            9.30-11.30PM Heart’s crew

 

            พวกชาจิขอตัวออกไปทำธุระข้างนอกและวานลอว์ให้เฝ้าเคานท์เตอร์แทน ซึ่งลอว์ก็พยักหน้าอนุญาต พอดีกับที่ประตูร้านเปิดพรวดเข้ามาพร้อมกับร่างสองร่างที่ถลาเข้าเกาะขอบเคาน์เตอร์อย่างแรง

 

            “วันที่24! วันที่24!” พี่น้องตระกูลดี.ทั้งสองคนเงยหน้าแย่งกันพูดเหมือนจะแข่งกันว่าใครพูดคำว่า ‘วันที่24’ ได้เร็วกว่าคนนั้นจะเป็นผู้ชนะอย่างไรอย่างนั้น

 

            “เสียใจ ฝั่งดองกี้โฮเต้จองวันที่24ไปทั้งคืนแล้ว” คุณหมอสาวใช้ปลายปากกาจิ้มช่องวันที่24บนปฏิทินแรงๆมันเขียนไว้ว่า ‘8.00-10.00PM Donquixote family’

 

            “อะไรนะ! ทำไมไม่ทันล่ะ” ดี.คนน้องโวยวายขึ้นและตั้งท่าเหมือนจะวางมวยกับชื่อผู้นัดวันที่24เสียอย่างนั้น

 

            “ไม่ยุติธรรม! ปีที่แล้วหมอนั่นก็ได้วันที่24ไปแล้วนี่! ทำไมเราต้องโดนคิววันที่25สองปีติดด้วยล่ะ!” แทนที่โปโตกัส ดี. เอสจะห้าม เจ้าตัวก็โวยวายหาความยุติธรรมเอากับลอว์จนน่ารำคาญยิ่งขึ้นเมื่อลูฟี่ยิ่งขึ้นเสียงดังตาม

 

            “ก็ดอฟฟี่อยู่ถึงแค่วันที่24 แล้วอีกอย่างพวกนายไม่มีสิทธิ์เลือกเสียหน่อย ไม่งั้นดอฟฟี่ก็รู้พอดีว่าฉันไปฉลองคริสต์มาสที่บ้านพวกนาย”

 

            “งั้นตอนเช้าล่ะ!” ลูฟี่เสนอ

 

            “ไม่! ฉันต้องทำงาน”

 

            “ปิดคลินิกสักวันเถอะโทราโอะ! คลีนิกอื่นก็ปิดกันนะ!” เอสยุด้วยการอ้างคลินิกอื่น

 

            “เสียใจด้วยนะ ฉันไม่มีนโยบายปิดคลินิกวันเทศกาล” ลอว์ยื่นคำขาดพลางไขว้มือเป็นกากบาทให้คนทั้งคู่คอตกไปหนึ่งประเด็น

 

            “แต่วันที่24เธอเขียนเวลาไว้แค่สี่ทุ่มนี่ ตามมาบ้านเราตอนสี่ทุ่มครึ่งสิ! จะได้เล่นเกมกันยันเช้าไปเลย!”

 

            “ขืนทำอย่างนั้นดอฟฟี่จับได้แน่ๆ ไม่ต้องฉลองเทศกาลแล้ว จัดงานศพเลยดีกว่า” หมอสาวประชด ช่วงเทศกาลลอว์มักต้องสับรางดีๆเพื่อไม่ให้น