[Drabble Onepiece] Cold Night KidxLaw

posted on 29 Jun 2015 00:00 by selina-de-endless in Onepiece

[Drabble Onepiece] Cold Night

By : เซ SDEndless

Paring : Kidxlaw

Rated : PG

 

 

 

 

---------

จั่วหัวถึงที่มา #แคมเปญแปะลิขสิทธิ์ให้ฟิค เพราะงั้นเราจะมาพูดถึงแรงบันดาลใจของแดรบเบิลนี้ แน่นอนว่าคำว่าแรงบันดาลใจ ไม่ใช่การก็อป เราเป็นคนนึงล่ะที่เชื่อว่าพล็อตใดในโลกล้วนแล้วแต่ซ้ำซาก แต่ทุกทางที่แต่งกันมาล้วนแต่พยายามจับโมเม้นท์ที่ต่างออกไป คำพูดที่ผิดเพี้ยน หรือการตีความประหลาดเพื่อให้ผู้อ่านได้เสพสิ่งที่ต่างจากเรื่องอื่นที่เขา "เคยอ่านมา" ในฐานะผู้เขียน ขอเป็นคน "พยายาม" หาสิ่งใหม่ให้กับผู้อ่าน และหวังว่าจะถูกใจกับสิ่งที่เราพยายาม เราขอขอบคุณทุกคนที่อ่านแดรบเบิลนี้และฟิคเรื่องอื่นๆของเรา

 

สุดท้ายสำหรับแดรบเบิลนี้ ขอบคุณโดและฟิคเรื่องอื่นๆที่เราได้อ่านมา ช่วยเปิดโลกให้เราสร้างแดรบเบิลนี้ ขอบคุณโด Secret Ballad ของ 吾郎 เป็นพิเศษ ที่ทำให้เรานึกถึงโมเม้นท์อากาศหนาว เอาล่ะ! บ่นจบแล้ว ไปอ่านกานนนน

 

----------------------

 

 

 

 

 

 

 

            ข้อดีของการที่อากาศหนาวข้อแรกเลยคือ ...เวลาไปเนียนซุกอกหมอนั่นแล้วมันดูมีข้ออ้างดีๆให้แก้ต่าง ไม่น่าอับอายเท่าไหร่

 

            “เหอะ! อย่าให้ใครรู้ว่ากัปตันเรือฮาร์ทชอบทำตัวเหมือนแมวขี้อ้อนเชียว รู้ถึงไหนอายถึงนั่น”

 

            ...เกลียดตอนมันฉลาดผิดเวลาจริงๆสิ ให้ตาย...

 

            “ถ้าแกยังไม่หยุดพูด ฉันจะกลับเรือ”

 

            “ไม่เอาน่า บนเรือแกไม่มีผ้าห่มที่มันอุ่นไปกว่านี้หรอก” แหล่งกำเนิดอุณหภูมิพูดได้เหมือนจะเลี่ยงการทำให้คำขู่ของคนเนียนซุกเป็นจริง ซ้ำยังพลิกร่างใหญ่โตขึ้นมาเป็นฝ่ายทาบทับเสียอีก แต่แบบนี้มันยิ่งทำให้ซ่อนสีหน้าได้ยากขึ้นน่ะสิ ทราฟาลก้า ลอว์ ชักสีหน้าไม่พอใจใส่พลางยันมือเข้ากับไหล่หน้าอย่างผลักไส “งอนอีก... อยากให้กอดก็บอกมา”

 

            “ไม่ คุณยูสทัส ออกไปได้แล้ว”

            “ตกลงว่าไม่อยาก?”

 

            “ไม่” คนเสียเปรียบหน้าง้ำงอเมื่อโดนอีกคนกดน้ำหนักตัวใส่อย่างจงใจแกล้ง

 

            “งั้นก็ใช้พลังของแกกลับเรือไปสิ”

 

            ดวงตาสีเทาชะงักก่อนจะหรี่ม่านตาแคบลงพลางจ้องกลับ “อย่าท้า”

 

            “ไม่ท้า แต่ถ้าแกไป ฉันก็จะไปลากแกกลับมาอยู่ดี” รอยยิ้มเหยียดมั่นอกมั่นใจทำเอาเส้นเลือดบนหน้าคนถูกท้าปูดขึ้นอย่างหมั่นไส้ ศัลยแพทย์แห่งความตายขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอย่างไม่บ่อยนักที่เจ้าตัวจะแสดงอาการ ถ้าเป็นในเวลาปกติล่ะก็ เด็กน้อยอย่าง ยูสทัส กัปตัน คิด ไม่มีทางตามฝีปากของเขาได้ทันแน่ๆ แต่พอเสื้อผ้าปลิวหาย ก็ดูเหมือนทุกอย่างจะกลับตาลปัตรกันโดยสิ้นเชิง

 

            ความหนาวกำลังเล่นงาน ถูกของมัน ผ้าห่มผืนไหนก็คงไม่สู้ไออุ่นจากร่างกาย

 

            อีกอย่าง หมอนี่กำลังเข้าใจผิด...

 

            “แกไม่ต้องทำอะไรเสียเวลาอย่างนั้นหรอก” ดวงตาคู่สวยปรือหลับลงก่อนเรี่ยวแรงที่รวบรวมในช่วงลมหายใจเดียวจะทำให้คนผอมบางเป็นฝ่ายพลิกกลับมาคร่อมร่างอีกคนไว้ได้ คิดจิ๊ปากเมื่อรู้ว่าตัวเองเสียท่า เขารีบคว้าข้อมือสีแทนผอมบางไว้ก่อนที่อีกฝ่ายจะใช้พลังกลับเรือไปตามที่ประกาศก่อนหน้านี้

 

            แหงล่ะ เขายังไม่อยากจบคืนนี้ มันยังหนาวเกินไป

 

            “โฮ่... ไอ้ที่ทำปากดีท้ากันก่อนหน้านี้หายไปไหนเสียแล้วล่ะ หรือว่ากลัวไม่มีปัญญาไปลากฉันมาจากเรือจริงๆกันนะ” ลอว์มองข้อมือที่ถูกยึดพลางกระตุกรอยยิ้มเป็นต่อใส่ คนที่เพิ่งรู้ตัวว่าเผยจุดอ่อนออกมาจนได้ถึงกับหน้าขึ้นสีอย่างหงุดหงิด มันดูตลกเสียจนคนผมเข้มอดหัวเราะไม่ได้ “อยากให้อยู่ก็บอกมา”

 

            “...”

 

            “ไม่พูด งั้นก็บ๊ายบาย”

 

            “เดี๋ยว!” ลอว์แสร้งตีหน้าขรึมสุดชีวิตใส่คนเหงื่อตกที่ดูไม่มีทางเลือกเท่าไหร่นอกเสียจากยอมแพ้ “หนาว ...อยู่ด้วยกันก่อน”

 

            ไม่ตรงเท่าไหร่ แต่ก็ใช้ได้

 

            ลอว์ถอนหายใจ ก่อนจะล้มตัวลงแนบหูลงแผ่นอกเปล่าเปลือยของอีกคน “...เรื่องนั้นฉันเห็นด้วย”

 

            หรืออันที่จริงต้องบอกว่า เขาก็ไม่ได้กะจะไปตั้งแต่แรกอยู่แล้ว แค่อยากแกล้งอีกคนเล่นก็เท่านั้น

 

            ที่ที่เขาอิงต่างหมอนเต็มไปด้วยร่องรอยเก่าๆจากการผ่านศึกบนท้องทะเลอย่างสมบุกสมบัน คนเป็นหมอที่มักแวะเวียนมาประจำบอกได้เลยว่าร่องรอยบนเนื้อขาวแกร่งกร้าวนั้นมากขึ้นกว่าครั้งก่อน แต่ใครจะสน ในเมื่อเขาทำการฝากรอยเล็กๆสดใหม่ทับลงไปแล้วก่อนหน้านี้แทนการเตือนกลายๆ ติดที่ว่าเจ้าคนสมองทึบไม่น่าจะรับรู้นี่สิ

 

            เอาเถอะ! ตราบใดที่หัวใจยังเต้นอยู่ ผ้าห่มก็ยังคงเป็นผ้าห่มล่ะนะ

 

            ตึกตัก... ตึกตัก... ตึกตัก...

 

             ข้อดีข้อสองของการที่อากาศหนาว เขาสามารถนอนฟังเสียงในอกนี้ได้นานเท่าที่ราตรียังดำเนินไป

 

            “แกอยู่นอกผ้าห่มนานจนตัวเย็นหมดแล้ว” ผ้าห่มมีชีวิตตวัดแขนโอบห่มขึ้นอีกครั้งตามที่คนขี้หนาวต้องการพอดี บรรยากาศสงบเงียบเมื่อลอว์ดูจะพึงพอใจกับความอุณหภูมิรอบกายที่ได้รับ

 

            “ไม่เป็นไร เดี๋ยวมันก็กลับมาอุ่น” ไม่ว่าเปล่า คนโดนเปรียบเป็นแมวขี้อ้อนยังขยับซุกลงอีกเหมือนกำลังหามุมสบายให้ตัวเอง

 

            ข้อดีข้อที่สาม คือสุดท้ายแล้วอีกฝ่ายจะกอดตอบ จนกว่ารุ่งสางจะมาเยือน

 

 

            อุ่น...

 

            ตั้งแต่เป็นโจรสลัดมาไม่เคยคิดว่าจะต้องมาทำใจดีด้วยกับคนที่แค่เกลียดอากาศหนาวก็เลยมาหาที่อุ่นๆพักพิง เหมือนแมวตัวเล็กๆตัวหนึ่ง

 

            ทำไมเขาต้องเป็นฝ่ายมอบให้ทั้งๆที่ปกติเป็นคนแย่งชิง?

 

            ทำไมเขาต้องปกป้องอีกคนจากอากาศหนาวทั้งๆที่ปกติเขามักเป็นผู้ทำลาย?

 

            ทำไมเขาต้องไปเอาใจมันด้วย ไม่เห็นมีเหตุผลเลยสักนิด

 

            “คิดว่าคนเป็นหมอจะฟังเสียงหัวใจจนเบื่อแล้วเสียอีก” จู่ๆเขาก็ทักขึ้นเมื่อสังเกตว่าอีกคนกำลังเคลิบเคลิ้มไปกับการฟังเสียงในอกเขาอย่างถือวิสาสะ แม้จะหลับตาแต่ก็รู้ได้ว่าอีกฝ่ายยังไม่หลับสนิท

 

            “แน่นอน แค่นับแต่ไอ้ที่เคยควักออกมาก็ได้ยินเสียงมาแล้วทุกแบบล่ะนะ”

 

            คิดหน้าเหยเกขึ้นทันที​ “หวังว่าแกจะไม่ควักหัวใจฉันออกมาฟังเล่นนะ”

 

            “ไม่...”

 

            “...”

 

            “เฉพาะของแก ฉันอยากฟังตอนที่มันอยู่ในที่ของมัน ...ตอนที่อากาศหนาว ...ตอนที่แกกอดฉัน”

 

            น้ำเสียงนุ่มนวลกล่อมให้หัวใจของกัปตันผมแดงเต้นแรงผิดจังหวะ แน่นอนว่าคนที่เชี่ยวชาญเรื่องเสียงหัวใจย่อมรับรู้ดี เสียงทุ้มหวานมีเสน่ห์ถึงได้หัวเราะออกมา

 

            “ถามจริง มีใครเคยทำให้มันเต้นจังหวะนี้บ้างไหม”

 

            คนที่ได้สิทธิ์มาพักพิงยามเมื่อความหนาวมาเยือน

 

            คนที่ได้รับการกอดยาวนานจนเกือบเช้า

 

            คนที่มีสิทธิ์แนบหูลงกลางหน้าอก ยูสทัส กัปตัน คิด มีแค่คนเดียว

 

            “ไม่เคย แกเป็นคนแรก” นิ้วยาวไล้ไปตามเส้นผมนุ่มของอีกฝ่าย คนโดนเอาอกเอาใจถึงกับคลี่ยิ้มกว้างอย่างอดไม่ได้ ลอว์เอียงหน้าลงในตำแหน่งเดิม กดจูบลงกลางอก ให้ริมฝีปากสัมผัสจังหวะอันไพเราะทรงพลังนั้นโดยตรง และปิดคำพูดสุดท้ายที่มากไปด้วยความหมาย

 

            “ขอบคุณนะ...”

 

            ทราฟาลก้า ลอว์ อาจยกข้อดีร้อยแปดพันเก้าเพื่อมาหนุนความเกลียดอากาศหนาวของตัวเอง

 

            ยูสทัส คิด ใช้เหตุผลเพียงข้อเดียวเพื่อตัดสินว่าเขาชอบอากาศหนาวแค่ไหน

 

            ‘ตอนนี้’ คือเหตุผลข้อนั้น

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
------------------
 
สดมาก สดไปไหน แคมเปญบ้าอะไร ปากดี55555555
ไม่ เราจะแสดงให้เห็นว่าในฐานะคนเขียนเรายังต้องไปอีกไกล แต่ไม่ใช่การลอกเลียน
 
ขอบคุณโดSecret Ballad และอากาศหนาวๆในคืนนี้อีกครั้ง
 
ปล. รักกัปตันหมอนะ /ไหนตอนแรกจะเขียนดราม่าปวดตับ /ไม่ เดี๋ยวยาว

edit @ 29 Jun 2015 11:33:30 by -$e!in@-

Comment

Comment:

Tweet

น่ารักมุ้งมิ้งมากเลย >///<
คิดมาแลกที่กัน (โดนถีบ)

#4 By BluePowder on 2015-07-23 10:24

มุ้งมิ้งมากกกกกกกกก
คือ มันใช่มากกกกกกกกกกกกก
อ่านแล้วแบบ เฮ้ยยย อยากกอดคุณยูสตัส!! (หมออย่าเพิ่งรูม ขอมโนแปบ)
แล้วฉากฟังเสียงหัวใจ นึกถึงหมอที่ตัวเล็กกว่า นอนฟังแล้วแบบ โอยย
เขินค่ะ ฮ่าๆ ><

#3 By momani (171.96.181.195|171.96.181.195) on 2015-07-20 21:38

ขอรับโดเนทสติที่ร่วงเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยอยู่แถวๆนี้ด้วยค่ะ ,_____,
อร่อกซ์ ความหวานขึ้นตา แต่เอ๊ะ ทำไมเราหนาว แงงงงงงงงงง
ขอซุกด้วยคนนนนนนนนน *โดนคิดถีบ 5555

ขอบคุณมากค่า น่ารักกกกกกกกกกกก

#2 By kai on 2015-07-03 12:40

งือออออออ เขินหนักมากกกกกก
โอ๊ยยยย น่ารักกกกกกกกก
หวานละมุนละไม

#1 By bam on 2015-07-01 20:13