[AUFic onepiece] lluvia KidXlaw (6/?)

posted on 02 Jun 2015 22:13 by selina-de-endless in Onepiece

AUFic Onepiece : lluvia

Paring : Kid X Law (Fem)

Authors : เซรินะ , SDEndless (Twitter: SDEndless)

Warning : Normal PG ใสๆ กุ๊งกิ๊งๆ

Summary : หมอสาวคนสวยกับเด็กน้อยคนเดิม เอาจริง ไม่มีใครเคยบอกว่าวันที่ฝนตก แรงดึงดูดมันจะเยอะขนาดนี้ *-*

 
 
-------------------------------
 
 

Don’t go away

I don’t want to be alone

I can’t stand being alone

I know it sounds selfish

 

 

 

            “นี่แปลกใจนะเนี่ยที่ยังเห็นนายอยู่แถวนี้” คิลเลอร์ทักขึ้น น้ำเสียงบ่งบอกว่าเจ้าตัวประหลาดใจอย่างที่พูดจริงๆ แต่คิลเลอร์ก็ยอมรับว่าอยากแซวอยู่ไม่น้อย ก็เล่นเห็นเจ้าตัวทำหน้าเหมือนรอเวลาแบบนี้วันนี้ก็คงไม่แคล้วไปพบกันอีกตามเดิม

 

            “จะตามไปอีกเหรอคิล” คิดตีหน้าระแวง

 

            “ไม่เอาล่ะ ไม่ได้มีเรื่องพิเศษอะไรนี่” เพื่อนหนุ่มที่พ่วงตำแหน่งผู้ดูแลมาด้วยหย่อนตัวลงนั่งข้างๆเหมือนอยากพักขาเสียเต็มประดา "ฉันออกจะดีใจที่นายเอาเวลาไปจีบสาวแทนที่จะมีเรื่องกับชาวบ้านน่ะ"

 

            แขนที่เท้ารองคางอยู่ดีๆก็ทรุดฮวบเหมือนหมดแรง ใบหน้าคมเปลี่ยนจากสีขาวเป็นสีแดงเรื่อ "ชิ อย่าแซวอะไรไม่เข้าท่า! ใครจีบสาว! จะบ้าเหรอ!"

 

            คิลเลอร์ส่ายหัวระอา "ไปตามเขาถึงที่คลินิกทุกวัน ไม่จีบแล้วเรียกอะไร?"

 

            เป็นครั้งแรกที่คิดรู้สึกอับจนด้วยคำพูดใส่คิลเลอร์ เขาไม่เคยถูกเพื่อนผมยาวไล่ต้อนขนาดนี้มาก่อน แต่ถ้าคิดตามคำถามของคิลเลอร์คิดก็ไม่รู้ว่าจะตอบตัวเองว่าอย่างไรเหมือนกัน

 

ถ้าปฏิเสธไม่ได้เต็มปากเต็มคำว่าไม่ได้จีบ แปลว่าเขาน่าจะเลยอาการ 'สนใจ' ในตัวหมอมานานแล้ว

 

            คนโดนต้อนลุกพรวดแทนการตัดบทหนี "เฮ้! คิด" คิดพยายามปั้นหน้าบึ้งตึงแล้วหันกลับมา แต่ในยามที่มีริ้วแดงๆพาดบนแก้มมันก็ทอนความน่ากลัวลงไปได้โขเลยทีเดียว "ไม่เอาร่มไปด้วยล่ะ ฝนน่าจะตกหนักนะวันนี้"

 

            หมู่เมฆเคลื่อนตัวมืดมัว แต่นั่นไม่ใช่เรื่องใหญ่

 

            "นายก็รู้ว่าฉันไม่ชอบพกร่ม"

 

 

            "แกมันคนของดี." เสียงเหี้ยมกดต่ำชวนขนลุกเป็นเสมือนพายุลูกใหญ่ที่ก่อตัวอย่างเงียบเชียบ สายตาจ้องด้วยแววตาเปี่ยมรังสีอำมหิตเลยไหล่บางไปยังสายเลือดดี.เบื้องหลัง

 

            "ดอฟ มองฉัน เขาเป็นลูกค้า" หญิงสาวทำใจกล้าเรียกสติคนตรงหน้า แต่เหมือนไม่ว่าจะพูดเท่าไหร่มันก็เปล่าประโยชน์

 

            "ทรยศฉันอยู่หรือ ลอว์" ชาจิและเพนกวินอดหนาวสันหลังแทนเจ้านายไม่ได้ พวกเขาอยู่แค่ชั้นล่างยังรู้สึกกดดันจนตัวสั่น ปราการด่านเดียวที่ยืนขวางบันไดอย่างลอว์นั้นพวกเขาจินตนาการไม่ได้เลยว่าหล่อนรู้สึกอย่างไร

 

            "เข้าใจผิดแล้วดอฟฟี่ ฉันแค่ทำหน้าที่หมอ"  ลอว์วางท่าทีทุกอย่างนิ่งเย็นทั้งๆที่ในใจกำลังกระตุกอย่างบ้าคลั่ง ชาจิและเพนกวินพยายามดึงเด็กหนุ่มตระกูลดี.ไปที่ประตูหลังแต่ลูฟี่กลับขืนแรงอย่างก้าวร้าว

 

            "อา... ฉันคงต้องเพิ่มกฎข้อใหม่ ว่าคนของดองกี้โฮเต้ แฟมิลี่จะไม่รักษาให้กับคนของดี.!"

 

            "โทราโอะเป็นคนของดี.ต่างหาก!" คำนั้นทำให้เด็กหนุ่มตบะแตกและโต้อย่างรวดเร็วเกินกว่าลอว์จะห้ามทัน และนั่นทำให้มือใหญ่ของพี่ชายคนโตพุ่งเข้ามาตะปบคอเธออย่างฟิวส์ขาด ไม่ต่างจากลูฟี่ที่พุ่งเข้ามาหมายช่วยญาติของตัวเอง

 

            "ลอว์!!!"

 

            “แค่กๆ!”

 

            "อย่านะครับนายน้อย!" สามคนดึงดันกันลงจากบันไดเหมือนลากคอกันลงมาตีกันข้างล่าง ลอว์ถูกเหวี่ยงมากระแทกชาจิและเพนกวินในขณะที่คู่กรณีสองตระกูลกำลังแลกหมัดใส่กันดุเดือด

 

            "หยุดนะดอฟฟี่!" ร่างผอมบางพยายามลุกขึ้นเข้าขวางสุดตัว แต่ถูกมือของชาจิและเพนกวินยื้อไว้ พวกเขากันเธอและพยายามเข้าห้ามคู่มวยทั้งสองเอง แต่มันเหมือนไร้ประโยชน์ "ฟังฉัน! ฉันอธิบายได้!"

 

            "งั้นก็รีบเลย! ก่อนที่ฉันจะพลั้งมือฆ่าไอ้เด็กนี่!" รองเท้าหนังวางเหยียบบนอกเด็กหนุ่ม ลูฟี่นอนพ่ายแพ้อยู่บนพื้นไอโขลกๆ โดฟลามิงโก้กดน้ำหนักลงอีกเมื่อลอว์ยังอึกอัก "ชื่อ!"

 

            "...ทราฟาลก้า... ดี. วอเตอร์ ลอว์..." ลำคอฝืดเคือง ไม่เคยนึกฝันมาก่อนว่าการขานชื่อของตัวเองมันยากเย็นขนาดนี้ ลอว์หลับตาลงรับชะตากรรม

 

            "ที่มา!"

 

            "อึ่ก!" มือบางสั่นระริก เสียงของเธอเครืออย่างคุมไม่อยู่เข้าไปทุกที ในอกบีบรัดจนเจ็บไปทั้งร่าง "พ่อแม่ตายด้วยอุบัติเหตุ คุณโครา...เป็นคนไปพบฉัน"

 

            "โรซินันเต้รู้ตั้งแต่แรกอย่างนั้นหรือ" น้ำเสียงนั้นชะงักกึ่งประหลาดใจ คุณโคราตายมาสิบสามปี แค่พิจารณาจากอายุความของความลับลอว์ยิ่งคิดว่าดอฟฟี่คงหมดความใจเย็นไปจนสิ้น

 

            "มันไม่ใช่เรื่องของการทรยศ เขาแค่เก็บฉันมาเลี้ยง เขาแค่... แค่สงสารฉันเท่านั้น" แสงขาวจากนอกหน้าต่างแล่บปราบผิดจังหวะ ก่อนเสียงฟ้าร้องครืนครางจะยิ่งกดดันสถานการณ์ยิ่งขึ้น ผู้มีสิทธิ์ตัดสินอนาคตอย่างดอฟฟี่เงียบไปจนน่ากลัวในขณะที่ลอว์ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาอย่างเคย

 

            "เห็นแก่พฤติกรรมที่ผ่านมา ฉันจะให้โอกาสเธออีกครั้ง"

 

            มันจะไม่ยาก เธอรู้ดีว่าดอฟฟี่กำลังคิดอะไรอยู่

 

            "เลือกซะ อิตาลีหรือที่นี่ ดองกี้โฮเต้หรือดี."

 

            เก็บชื่อดี.ใส่กล่อง ไม่เปิดมันขึ้นมาเหมือนที่ทำมาตลอด

 

            กลับไปเป็นโคราซอน คิดถึงแต่แฟมิลี่

 

            เป็นแค่ทราฟาลก้า ลอว์ อย่างที่เป็นมาตลอดสิบสามปี

 

            "จะบอกเรื่องนี้กับคุณก็ได้... ชื่อของฉัน ทราฟาลก้า ดี. วอเตอร์ ลอว์ ช่วยเก็บเป็นความลับด้วยนะ คุณยูสทัส”

 

            "..."

 

            เธอ... เลือกไม่ได้

 

            "น่าผิดหวังจริงๆ"

 

            เปลือกตาหรุบต่ำเปิดขึ้นก่อนจะเปลี่ยนเป็นเบิกตากว้างเหมือนหวาดกลัวสุดขีด ภาพสะท้อนที่เกิดขึ้นในนัยน์ตาคือมือใหญ่ที่ยกขึ้นต่างสัญญาณ หัวใจของทราฟาลก้า ดี. วอเตอร์ ลอว์แทบหยุดเต้น

 

            "ไม่... ไม่ ไม่ ไม่!!!"

 

            เสียงทุกเสียงถูกสายฝนกดทับจนหมด ไม่ว่าจะกรีดร้องดังแค่ไหน พระเจ้าองค์ใดก็ช่วยเธอไม่ได้

 

 

            เขาชักจะรู้สึกว่าช่วงนี้พายุจะเข้าบ่อยเกินไปเสียแล้ว แต่ถึงจะต้องเดินตากฝนจนไม่สบาย เขาก็ไม่คิดจะหยุดรอฝนซาเลยสักนิด อย่างน้อยก็แอบหวังว่าเดี๋ยวพอไปถึงคลินิกหมอสาวคงจะมีผ้าแห้งให้หยิบยืมใช้ชั่วคราวล่ะนะ

 

            ครืน...

 

            เปรี้ยง!

 

            ฟ้าผ่าเสียงดังกัมปนาท โชคดีที่เขาไม่ใช่ประเภทกลัวฟ้ากลัวฝนเสียเท่าไหร่ คิดแค่ก้มหน้าก้มตาเดินไวขึ้น อีกเพียงไม่ไกลก็จะถึงคลินิกฮาร์ท

 

            เพล้ง!

 

            เสียงกระจกแตกทำเอาคิดชะงักไปชั่ววูบ ในอกเย็นเฉียบด้วยสัญชาตญาณ เขาที่เคยชินกับการวิวาทรู้ว่าเสียงกระจกแตกไม่ใช่สัญญาณที่ดี

 

            คิดผลักประตูหลังอย่างรวดเร็ว มันไม่ได้ล็อกไว้อย่างเคย ทำให้เขาไม่ต้องเสียเวลาในการบุกเข้าไป แต่นั่นยิ่งทำให้คิดรู้สึกไม่ดี

 

            "คุณ! คุณ! ทำใจดีๆไว้!"

 

            เสียงดังมาจากหน้าคลินิก ลมพัดหวีดหวิวดังเกินกว่าทุกทีทั้งๆที่อยู่ในตัวอาคาร ยิ่งเดินเข้าใกล้เขายิ่งสัมผัสได้ถึงละอองฝนบางเบาที่พัดเข้ามา หน้าเก้าอี้รอตรวจที่เขาเคยนั่งให้หมอทราฟาลก้าทำแผลในวันแรกที่พบกันถูกแทนที่ด้วยร่างของเด็กหนุ่มสภาพยับเยิน คราบเลือดบนพื้นเปื้อนเป็นหย่อมไหลรวมกับน้ำฝนที่พัดเข้ามาแทนกระจกที่แตกทั้งบาน ข้าวของกระจัดกระจาย โทรศัพท์คว่ำลงบนพื้นในสภาพไม่สมประกอบ ชาจิกับเพนกวินกำลังปฐมพยาบาลเพื่อนร่วมคณะของเขา แต่ทั้งคู่ก็ไม่ได้อยู่ในสภาพดูดีเต็มร้อย ในขณะที่คนเป็นหมอซึ่งควรนำทีมกลับทรุดตัวลงเหม่อมองออกไปนอกประตูพังๆเหมือนไม่ได้สติ แผ่นหลังเล็กค้อมลงอย่างสิ้นหวัง บรรยากาศหม่นหมองหดหู่จนเด็กหนุ่มผมแดงอดคิดไม่ได้ว่ามันช่างไม่เหมือนคลินิกฮาร์ทที่เขารู้จักเอาเสียเลย

 

            นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

 

            "อา... ไอ้เจ้านั่นแข็งแกร่งเป็นบ้า แต่ไม่ต้องห่วงนะ คราวหน้าฉันต้องเอาชนะเจ้ามิงโก้ให้ได้" ลูฟี่ปลอบด้วยเสียงระโหย แต่ก็ยังฉีกยิ้มมั่นใจปลอบคนที่นั่งนิ่งเป็นปูนปั้น “โธ่ ร่าเริงหน่อยสิโทราโอะ”

 

            ไหล่บางสั่นระริก และนั่นทำให้คิดร้อนรน เขาตัดสินใจส่งเสียงเรียก “หมอ” ทั้งคลินิกอยู่ในภาวะซึมเศร้าเกินกว่าจะต้อนรับแขก ยกเว้นแต่เจ้าของสรรพนามที่สะดุ้งตัวขึ้น คิดเห็นมือที่เคยทิ้งนิ่งข้างลำตัวยกขึ้นปาดผ่านใบหน้าตัวเองเร็วๆก่อนจะหันมาหาเขา

 

            ดวงตาหมองช้ำ สีหน้ารวดร้าว ต่อให้จะพยายามฉาบหน้าตัวเองให้นิ่งเรียบแค่ไหน คิดก็บอกได้ว่ามันไม่ปกติ “…คลินิกปิดแล้ว คุณน่าจะกลับก่อนนะวันนี้”

 

            สีหน้านั้นทำให้คนเรียกรู้สึกเจ็บแปลบในอกอย่างหาสาเหตุไม่ได้

 

            “เกิดอะไรขึ้น” แค่คำถามเดียวเรียกปฏิกิริยามากมายได้จากคนรอบด้าน หมอสาวหลบตา ภาษากายของเธอบ่งบอกชัดเจนว่าไม่อยากอธิบาย ชาจิกับเพนกวินก็ทำท่าอึกอักราวกับถูกสั่งไม่ให้บอก ลูฟี่ยังไม่พูดอะไรเพราะเพนกวินกำลังกดสำลีลงบนมุมปาก “คุณว่า… พี่ชายคุณมาที่นี่?”

 

            ทราฟาลก้า ลอว์ กัดปากแน่น

 

            ก็แปลว่าเขาเป็นคนทำ…

 

            “มิงโก้หาเรื่องฉันอ่ะ” ในที่สุดลูฟี่ก็โอดครวญขึ้น เด็กหนุ่มดันมือเพนกวินออกห่าง ทว่า…

 

            “ไม่! ลูฟี่ นายนั่นแหละ!” อยู่ๆคนที่ทำหน้านิ่งก็คล้ายกับถึงจุดเดือดขึ้นมา ลอว์ชี้นิ้วใส่เด็กหนุ่มอย่างเอาเรื่อง “นายพูดชื่อของฉันต่อหน้าดอฟฟี่!...” ลอว์หุบปากฉับ ดวงตาเสหลบสับสนก่อนจะกางมือเหมือนไม่รู้จะทำอย่างไร มือขวายกขึ้นก่ายหน้าผากพลางทำสีหน้าเหมือนทุกอย่างมันบัดซบ สุดท้ายหมอสาวก็ถอนหายใจอย่างเจ็บปวด “ก็นั่นแหละ แล้วทุกอย่างก็พังหมด”

 

            พัง...

 

            ไม่เหลือซักอย่าง...

 

            “ฉันจะ... ไปล้างหน้าสักหน่อย” ร่างบางสาวเท้าเร็วๆไปทางด้านหลังคลินิกราวกับต้องการหนีจากบรรยากาศกระอักกระอ่วน ลอว์ปิดประตูห้องน้ำ เงยหน้าขึ้นมองตัวเองในกระจก แต่ภาพที่สะท้อนกลับมาไม่ใช่คุณหมอผู้แสนจะมั่นใจในตัวเองและรับมือได้กับทุกสถานการณ์ มันเป็นภาพของเด็กหญิงลอว์ในวันที่สูญเสียครอบครัว ความรู้สึกเหมือนโดนฟาดอย่างจังมันคงไม่ต่างอะไรจากตอนนี้ เพียงแต่ตอนนั้นยังมีคุณโคราที่ยื่นมือเข้ามาช่วย ส่วนตอนที่เธอสูญเสียคุณโคราก็ยังมีดอฟฟี่ หลังจากนั้นถึงได้พบกับลูฟี่และเอส มันเหมือนกับได้ครอบครัวเก่าคืนมาอีกครั้ง หมอสาวคิดว่ามันจะไม่เป็นไร

 

            หรือเพราะเธอไม่เชื่อฟังคุณโครา ดอฟฟี่ก็เลยจะทอดทิ้งเธอด้วยอีกคน?

 

            ไม่... การพบเจอกับลูฟี่ไม่ใช่เรื่องผิดพลาด เขาคือน้องชาย ยังไงก็เป็นน้องชายอยู่วันยังค่ำ

 

            มือเรียววักน้ำขึ้นล้างหน้าหวังให้ใจเย็นลง

 

            โครม!

 

            หมอสาวใจหายวูบ เธอรีบปิดก๊อกแล้ววิ่งพรวดพราดออกมายังต้นกำเนิดเสียงโครมคราม ที่หน้าคลินิกอื้ออึงไปด้วยเสียงตะโกนด่าและเสียงโวยวายร้องห้าม ลอว์ไปถึงตอนที่เด็กหนุ่มผมแดงยกร่างลูฟี่ขึ้นแล้วลากออกไปข้างนอก

 

            “เฮ้! เฮ้!!” เพนกวินกับชาจิร้องห้าม