[Fic Onepiece]Like I'm Gonna Lose You (KidxLaw) Kid's Birthday

posted on 11 Jan 2016 18:25 by selina-de-endless in Onepiece

Fic Onepiece: Like I’m gonna lose you (KidxLaw) Kid’s Bday 2016

Paring : Kid X Law

Authors : เซรินะ , SDEndless (Twitter: SDEndless)

Warning : Yaoi PG

Genre : Drama

Summary : จักรวาลวันพีซ แทรกอยู่ในไทม์ไลน์จริงนั่นแหละน้า ส่วนชื่อ Like I'm Gonna Lose You มาจากเพลงของMeghan Trainor /เห็นเขาเพลงเราก็เพลงบ้าง

 

 --------------------

 

สัญชาตญาณคอยบอก

 

คราวหน้าเรายังคงได้เจอกันเหมือนเคย พูดคุยกัน แลกเหล้ากัน ถามสารทุกข์สุขดิบกันตามปกติ

 

 

ก็นึกอยู่แล้วว่าหันไปเลียขารัฐบาลโลกแบบนั้นแกคงไม่ตายห่าไปง่ายๆหรอก

 

ทำเป็นรู้ดี ฝูงหมากร่างๆอย่างแกก็หนังเหนียวใช้ได้นี่ ไอ้ฐานที่มั่นสุดแสนจะสะดุดตาพันนั้นไม่เห็นจะเข้าท่าเลยสักนิด ใครดูเขาก็รู้กันหมดล่ะว้า

 

 

แต่บางครั้งสัญชาตญาณก็ร้องเตือน

 

อาจไม่มีคราวหน้าให้เราได้พบกัน

 

 

 

 

            “ต้องไปแล้ว” แสงสีส้มทองขลิบขอบฟ้าลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่าน แทนสัญญาณบอกเวลาแม้ในห้องนั้นจะไม่มีนาฬิกาสักเรือนก็ตาม มือเรียวคว้าเสื้อแขนยาวของตัวเองขึ้นคลุมผิวสีแทนที่มีแต่ร่องรอยแสดงความเป็นเจ้าของตราอยู่เต็มไปหมด ทั้งยังรีบร้อนคว้ากางเกงและหมวกที่กระเด็นไปคนละทิศละทางขึ้นสวมอย่างรวบรัด แต่แล้วตอนที่เอื้อมมือไปหาหมวกนั่นเองที่เห็นสายตาคมดุของอีกคน “ทำไมทำหน้าแบบนั้น?”

 

            “แบบไหน?” ร่างสูงนอนเหยียดบนพื้นที่เตียงส่วนตัวของตัวเอง ท่าทีเหมือนไม่สนใจคนที่กำลังจะไปนั้นมันช่างน่าหมั่นไส้ ถ้าเป็นระยะแรกของการรู้จักกัน ทราฟาลก้า ลอว์ คงไม่ถามถึงความผิดปกติ แค่คว้าข้าวของส่วนตัวแล้วลุกออกมา

 

            แต่ไม่ใช่กับตอนที่ความสัมพันธ์ดำเนินลุ่มลึกจนหาทางกลับไม่เจอ

 

            “แบบที่เหมือนจะขอให้อยู่ต่ออีกคืน” ใบหน้าคมเฉี่ยวกระตุกยิ้มบางเบาหวังกวนประสาท ปกติแล้วเวลาทำเช่นนี้อีกฝ่ายมักกระฟัดกระเฟียดใส่จนเฉไฉลืมประเด็น ซึ่งมันทำให้เขาปลีกตัวง่ายขึ้น แต่ครั้งนี้อีกคนกลับเลือกเดินเกมแปลกออกไป

 

            "ถ้าพูดแล้วจะอยู่ต่อไหม?” นัยน์ตาสีเทาสบนัยน์ตาสีเพลิงที่มีแววจริงจังอยู่ในที คุณหมอแห่งฮาร์ทถึงกับหุบรอยยิ้ม ในใจพยายามหาเหตุผลของการรั้งตัวและภาวนาว่าอีกฝ่ายคงไม่ได้ล่วงรู้ถึงแผนการลับของตนหรอกนะ

 

 

วินาทีแรกที่กางธงและเริ่มต้นผจญภัย โจรสลัดทุกผู้ต่างรู้ดีว่านั่นหมายถึงความหักหาญไม่ยี่หระต่อความตาย

 

การจากกันต้องไม่หวังว่าจะได้พบกันใหม่

 

 

"ไม่เห็นแกเคยรั้งฉันเลยสักครั้ง แล้วทำไมครั้งนี้..." คิดลุกขึ้นพลางใช้แขนคว้าร่างโปร่งพลิกมานอนอยู่บนเตียงโดยมีเขาคร่อมทับอยู่ด้านบน ดวงตาไล่สำรวจใบหน้าที่เต็มไปด้วยคำถาม ร่างสูงใหญ่เลยกดจูบลงบนริมฝีปากแทนคำตอบ ลอว์ตอบรับสัมผัสนั้นอย่างเคยชิน แม้ว่ามันออกจะเผ็ดซ่านไปเสียหน่อยแต่มันคงช้าไปที่จะปฏิเสธว่าไม่ชอบมัน สัมผัสนั้นละออกไปอย่างเชื่องช้า คุณหมอโจรสลัดปรือเปลือกตาขึ้นมองการขอคำตอบจากดวงตาสีเพลิงแล้วถึงกับถอนหายใจ “คงไม่... อยู่ต่อไม่ได้จริงๆ”

 

            คิดพ่นลมหายใจหายใจหึเหมือนทุกทีที่เขาขัดใจ แต่ลอว์รู้ดีว่าปกติแล้วเจ้าตัวไม่ทำแค่นั้น นี่จึงทำให้เขาเริ่มระแวงไม่น้อย “10มกรา”

 

            “อะไรนะ?”

 

            “10มกรา... มาเจอกันอีกทีวันนั้น”

 

            10มกรา... อีก3เดือนหลังจากนี้สินะ แล้วที่สำคัญมันยัง...

 

            “อะไรทำให้แกเรียกร้องจากฉันขนาดนี้กัน?"

 

            คิดไม่ได้ให้เหตุผลว่าเขามีลางสังหรณ์ และลางสังหรณ์ของเขามักจะแม่นยำเสมอ ทุกครั้งที่จาก บอกไม่ได้ว่าครั้งหน้าจะได้พบกันอีกหรือไม่

 

 

            ‘ต้องไปแล้ว... ทำไมทำหน้าแบบนั้น?’

 

            ‘แบบไหน?’

 

            ไม่รู้สินะ ครึ่งหนึ่งในใจคิดว่าอย่างไรก็คงได้พบกัน คิดว่าคนตรงหน้าไม่มีทางหายไป

 

            ‘แบบที่เหมือนจะพูดว่าอยากให้อยู่ต่ออีกคืนน่ะสิ’